Kontabiliteti i Einzelfirma: kur mjafton Milchbüechli dhe kur duhet të bësh bilanc

Kush duhet të mbajë libra dhe kush duhet të regjistrohet

Dy kufij ngatërrohen shpesh. Njëri vlen për kontabilitetin, tjetri për regjistrimin në regjistrin tregtar (Handelsregister). Regjistri tregtar është regjistri publik i ndërmarrjeve.

Për regjistrimin vlen kjo: një person fizik që ushtron një veprimtari afariste dhe ka arritur në vitin e fundit afarist një xhiro prej të paktën CHF 100'000, duhet ta regjistrojë ndërmarrjen e tij individuale në regjistrin tregtar në vendin e selisë. Përjashtohen përfaqësuesit e profesioneve të lira dhe bujqit, nëse nuk ushtrojnë veprimtari të udhëhequr në mënyrë tregtare.[1]

Nëse një person ka disa ndërmarrje individuale, xhiroja e tyre mblidhet.[3] Nëse nuk je i detyruar të regjistrohesh, ke të drejtë të regjistrohesh.[1]

Detyrimi për kontabilitet të plotë ka kufirin e vet. Ai është CHF 500'000. Një pasqyrë të të gjitha detyrimeve e gjen në faqen Kontabiliteti për Einzelfirma.

Kufiri prej CHF 500'000 xhiro

Xhiroja është ajo që merr nga shitjet dhe shërbimet e tua. Detyrimit për mbajtjen e librave dhe raportimin financiar i nënshtrohen ndërmarrjet individuale dhe shoqëritë e personave që kanë arritur në vitin e fundit afarist një xhiro prej të paktën CHF 500'000. Ndërmarrjet individuale dhe shoqëritë e personave me xhiro nën CHF 500'000 në vitin e fundit afarist duhet të mbajnë libra vetëm për të ardhurat dhe shpenzimet, si dhe për gjendjen e pasurisë.[1]

Ky kufi nuk vlen për shoqëritë e kapitalit. Personat juridikë i nënshtrohen detyrimit të plotë në çdo rast.[1] Çfarë do të thotë kjo për një GmbH, e gjen në faqen Kontabiliteti për GmbH-në tënde.

Kontabiliteti i thjeshtë: të ardhura, shpenzime dhe pasuri

Kontabilitetin e thjeshtë në Zvicër e quajnë Milchbüechli, të ashtuquajturën «Milchbuchrechnung».[4] Ai përfshin tri gjëra:

• Të ardhura: paratë që hyjnë në biznes.
• Shpenzime: paratë që dalin nga biznesi.
• Gjendja e pasurisë: çfarë zotëron biznesi yt dhe çfarë ka borxh.

I thjeshtë nuk do të thotë pa rregulla. Për këto ndërmarrje vlejnë në mënyrë analoge parimet e mbajtjes së rregullt të librave. Ligji përmend këtu regjistrimin e plotë, të vërtetë dhe sistematik të ngjarjeve afariste, provën me dokumente për regjistrimet e veçanta, qartësinë, përshtatshmërinë me llojin dhe madhësinë e ndërmarrjes dhe verifikueshmërinë.[1]

Çfarë është një dokument? Si dokument regjistrimi vlejnë të gjitha shënimet me shkrim, në letër ose në formë elektronike, që nevojiten për të kuptuar ngjarjen afariste pas një regjistrimi.[1]

Edhe autoritetet tatimore duan të shohin shifra. Formulari 15a mbështetet te ligji federal për tatimin e drejtpërdrejtë federal (DBG). Sipas tij, të vetëpunësuarit me kontabilitet të thjeshtuar duhet ta plotësojnë plotësisht pyetësorin dhe të dorëzojnë pasqyra të nënshkruara për aktivet dhe pasivet, të ardhurat dhe shpenzimet, si dhe për tërheqjet dhe depozitat private.[5] Aktivet janë pasuria jote afariste, pasivet janë borxhet dhe kapitali yt vetjak. Tërheqjet private janë para ose mallra që i merr nga biznesi për vete. Formularin e dorëzon të nënshkruar bashkë me deklaratën tatimore.[5]

Kontabiliteti i dyfishtë me bilanc dhe llogari të rezultatit

Me detyrimin e plotë rriten kërkesat. Mbajtja e librave përfshin ngjarjet afariste që nevojiten për të paraqitur gjendjen e pasurisë, të financimit dhe të fitimit të ndërmarrjes.[1]

Kush është i detyruar të mbajë libra, duhet të mbajë një libër kryesor dhe, sipas llojit dhe shtrirjes së biznesit, edhe libra ndihmës. Libri kryesor përbëhet nga llogaritë dhe nga journal, regjistrimi kronologjik i të gjitha ngjarjeve afariste të regjistruara. Te librat ndihmës bëjnë pjesë sidomos kontabiliteti i pagave dhe kontabiliteti i debitorëve dhe kreditorëve.[2] Debitorët janë kërkesat e hapura ndaj klientëve, kreditorët janë faturat e hapura të furnitorëve.

Në praktikë për këtë mbahet kontabilitet i dyfishtë. I dyfishtë do të thotë: çdo regjistrim lëviz dy llogari, njërën në debi dhe tjetrën në kredi, me të njëjtën shumë.

Në fund të vitit hartohet raporti i biznesit (Geschäftsbericht). Ai përmban llogarinë vjetore, e cila përbëhet nga bilanci, llogaria e rezultatit dhe aneksi.[1] Bilanci tregon pasurinë dhe borxhet në një datë të caktuar. Llogaria e rezultatit tregon shpenzimet dhe të ardhurat e vitit. Aneksi i plotëson të dyja me të dhëna të tjera.

Raporti i biznesit duhet të hartohet dhe t’i paraqitet miratimit brenda gjashtë muajve pas përfundimit të vitit afarist. Raportimi financiar duhet të jetë, ndër të tjera, i qartë dhe i kuptueshëm, i plotë, i besueshëm dhe i kujdesshëm. Aktivet dhe pasivet, si dhe shpenzimet dhe të ardhurat, nuk lejohen të kompensohen me njëra-tjetrën. Ekzistencën e pozicioneve në bilanc e provon me një inventar ose në mënyrë tjetër.[1]

Regjistron në franga ose në monedhën që është thelbësore për biznesin tënd, në një nga gjuhët kombëtare ose në anglisht. Kontabiliteti mund të mbahet me shkrim ose në formë elektronike.

Ruajtja e dokumenteve

Librat e biznesit dhe dokumentet e regjistrimit, si dhe raporti i biznesit dhe raporti i revizionit, duhet të ruhen dhjetë vjet. Afati i ruajtjes fillon me përfundimin e vitit afarist.[1] Raporti i revizionit është raporti i një organi revizioni që kontrollon llogarinë vjetore.

Librat dhe dokumentet mund t’i ruash në letër ose në formë elektronike, nëse sigurohet përputhja me ngjarjet afariste dhe mund t’i bësh përsëri të lexueshme në çdo kohë. Raporti i biznesit dhe raporti i revizionit duhet të ruhen me shkrim dhe të nënshkruara.[1]

Edhe e drejta tatimore kërkon dhjetë vjet. Dokumentet dhe provat e tjera që lidhen me veprimtarinë e pavarur ekonomike duhet të ruhen 10 vjet.[5] Korrespondencën afariste, me rezervë të dispozitave të veçanta, duhet ta ruash vetëm nëse ka funksionin e një dokumenti regjistrimi.[4]

Kalimi kur xhiroja rritet

Ligji lidhet me xhiron e vitit të fundit afarist.[1] Nëse biznesi yt rritet, kufirin e kontrollon çdo vit nga e para.

Mund të bësh më shumë edhe nën kufi. Një ndërmarrje individuale me xhiro nën CHF 500'000 duhet të mbajë të paktën një kontabilitet që përfshin vetëm të ardhurat, shpenzimet dhe gjendjen e pasurisë.[3] Milchbüechli është pra minimumi.